Dilimiz ve damağımız yalnızca dört tadı ayırt edebilir: tatlı tuzlu acı ve ekşi. Geri kalan her şey yalnızca kokusal algıdır.

Bunu bir örnekle kolayca doğrulayabilirsiniz: bir kişinin gözlerini bağlayın ve bir mandal ya da başka bir nesneyle burnunu tıkayın. Bir soğanı bir elmadan ayırt edemeyecektir.

Gundrun Dalla Via ve Donato Santarcangelo Dharma Yayınları`ndan çıkan Psikodiyet isimli kitapta değişen duygusal ilişkiler kolayca tat alma duygusunun değişimi şeklinde kendini gösterebildiğini anlatıyor.

1- Çok tatlı yiyeceklere karşı duyulan aşırı istek doyurulmamış veya yeterince doyurulmamış duygusal arzularla bağdaştırılabilir. Eğer bu durum uzun bir süre devam edecek olursa beden bunun etkilerini hissedebilir: pankreas yorulur ve diyabet ortaya çıkar . Yalnız dikkat edin bütün tatlı istekleri duygusal boşlukla ilişkili değildir. Zevklerimizin yönünü değiştiren aynı zamanda aşırı tatlı şeyler ve doğal olmayan tatlılar yeme alışkanlığıdır.

2- Tuzlu algısının psikolojik değeri dikkatli meraklı ve aynı zamanda yaratıcı bir kişiliktir. Tuzlu yiyeceklere karşı duyulan ölçüsüz istek fiziksel veya psikolojik bir bozukluğun ya da yanlış beslenme alışkanlığının işareti olabilir. Çok tuzlu yiyecekler hep daha kuvvetli tat arayışı yaratır. Tuzlu yiyeceklere duyulan önüne geçilemeyen istek kalsiyum eksikliğine de işaret ediyor olabilir.

3- Acı tadın karaciğerle (yalnızca karaciğeri koruyucu etkisi bulunan otların tadı çok acıdır) ve cesaretle ilişkisi vardır.

4- Ekşi tat diğerlerini tamamlayıcı özellik gösterir ve aşırı tüketimi dışında kendine özgü bir psikolojik değeri yok gibidir. Aşırı tüketimi durumunda kendine zarar verme veya kendini mağdur gösterip acındırma eğilimi olabilir.